صــورتـــش زیـــبــا گـــامــت مــوزون .... چــهــره اش غــمــزده از ســــوز درون

دیــدگـان دوخــتـه بــر جــنـگــل وکـــوه .... دلـــــش افــــســــرده زفـــــرط انــــــدوه

بــــا چـــمـــن درد دل اغـــــاز نـــمـــود .... ایــنـچــنـیــن لــب بـه سـخـن بـاز نـمـود

گــفـــت ان دلــبـــر بــی مـهــرو وفــــا .... دوش مـی گــفـــت بــه جــمــع رفــــقــــا

در فــلان جــشــن بــه دامــان چــمـــن .... هــرکــه خــواهـد کـه بــرقــصـد بـا مـن

از بـرایــم شـــده گـــــر از دل ســنـــگ .... کــنـــد امــاده گــلـی ســرخ و قــشـنــگ

چـه کـنـم مـن کـه درایـن دشـت ودمـن .... گـــل ســـرخـی نـــبــود...وای بـــه مـــن

در هــمــانــجــا بــه ســرشـاخـه بــیـــد .... بـــلــبـــلی حــرف جـــوان را بــشــنــیــد

دیــد بــیــچــاره گــرفــتــار غـــم اســت .... دلـــش افــسـرده ز رنــج و الـــم اســت

گـــــفــــت بــایـــد دل او شــــاد کـــنـــم .... روحـــش از قـــیــــد غــــم ازاد کـــنـــــم

رفـــت تـــا بـــادیـــه هـا پـــیـــمـــایـــــد .... گــــل ســرخـــی بـــه کــف ارد شــایــــد

جــســتـجــو کــرد فـراوان وچــه سـود .... کـــه گـــل ســرخ دران فــصـــل نـــبــود

هـــیــچ گـــل در هــمـه گــلــزار نــدیــد....جـــز یــکــی گـــلـبــن گــلـبــرگ ســپــیــد

گــفـت ای مـونـس جــان. یـار قـشنـگ .... ازتـو خـواهـم گـل سـرخـی خــونــرنـگ

هــرچـه بـــایـــست کــنـــم تـــسـلـیـمـت .... بـهـتــریـن نــغــمه کــنــم تــقـــدیـــمـــت

گــفـــت ای راحــت جـــان ای بـــلــبـــل .... انـچــنــانــی کــه تـــو مـیـخــواهـی گــل

قــیــمـتــش سـخـت گـران خـواهـد بـود .... راسـتــش قــیــمـت جــان خـواهــد بــود

بــلـبــلـک کــامــده بـــود ان هــمـه راه .... بــــود از مــحـــنـــت عــاشـــــق اگــــاه

گــفــت بــرخـیـز کـه جـان خـواهــم داد .... شـــرف عـــشــق نــشــان خــواهــم داد

گــفـت گــل:سـیـنـه بــه خـارم بــفــشـار .... تــا خــلــد در دل پـــر خــون تــو خــــار

از دلــت خـون چـوبـرایـن شاخه چکیـد .... گــل سرخـی شـود ایــن بــرگ ســپــیــد

ســــرخ مــانـــنــد شــقـــــایــــق گـــردد .... لالـــه گــون چــون دل عــاشــق گـــردد

تـــا ســحــ-ر نــیــز در ایــن شــام دراز .... نـــغــــمـــه ای ســـاز کـــن از ان اواز

شـب هـوا خـوش هـمه جا مهتاب است .... ایـنـچـنــیــن اب و هــوا نــایــاب اســت

بــلــبــلــک ســیــنــه خـود کــرد ســپــر .... رفــت ســرمـسـت در اغــوش خــــطــر

خــار ان گــل هـمـه تــیــز و خون ریـز .... رفــــت انــــدر دل او خـــــاری تــــیـــــز

ســیــنـــه را داد بـــر ان خــار فــشــار .... خــون دل کــرد بــر ان شــاخــه نــثـــار

بــرگ گــل ســرخ شــد از خـون دلــش .... مــــهـــر بـــود اری در اب و گــــلــــش

شــد ســحــر بــلــبــل بــی بـرگ و نـوا .... دگـــــــر از درد نــمـــی کـــــرد صـــــــدا

جـان بــه لــب سـیـنــه و دل چــاک زده .... بـــال و پــر بــر خــس و خــاشــاک زده

گـل بـه کـف بـر گـل و خون غـلط زنان .... ســوی مــاوای جـــوان گـــشـــت روان

عــــاشــق زار در انــــدیـــــشـــه یــــار .... بـــود تــا صــبــح هــمــانــجــا بــــیــدار

بــلــبــل افـــتــاد بـه پــایــش جــــان داد .... گــــل بـــــدان ســوخــتــه حــیـــران داد

هــرکــه مــیــدیــد گــمــانــش گــل بـود .... پـــاره هـــای جـــــگـــــر بــلــبــل بــــود

ســوخـــت بــسیـــار دلــــش از غـــم او .... سـاعــتــی داشــت بــــه دل مــاتــــم او

بــوسـه اش داد و وداعـی بــه نــگــاه .... کــرد بــرداشـــت گـــل افـــتــاد بــــه راه

دلــش اشــفــتــه بــد از بــیــم و امــیــد .... رفــــت تــــا بـــــر در دلـــــدار رســیـــد

بــنــمــودش چــو گـــــل خــوشــبـــو را .... دخـــتــــرک کـــــــرد ورانـــــــــداز اورا

گــرچــه دم مــیـ زنـی از مهــر و وفــا .... جــامـه ات نــیــســت ولــی درخــور مــا

پـــشـــت پـــا بـــر دل ان غــمــــزده زد .... خـــنــــده بـــر عــــاشــق ماتــــم زده زد

طـعـنـه هــا بــود بـه هــر لــبــخــنــدش .... کــرد پـــرپـــر گــــل و دور افــکــنــدش

وای بـــر عـــاشــقــی و بــخــت ســـیاه .... اه از دســــــت پــــــــــری رویــــــان..اه

فکرچگونه از تو گفتن و چگونه از تو نوشتن سبب این سکوت

چـنــد روزه ام بـوده است....مانـده ام چگـونه بـگـویـم و چگـونه

شایـد ایـنک مرا به چـشـم ان کس می نگـری که گریـبـانـگــیـرت

 شده است و مانـده ای که چـه تـو را داده که نمی تواند باز ستـانـد.

..... دردم راباور کن..انجه تو را داده ام دلی بود...با همه سـیاهی

می خواهم دل را از تو باز ستانم....اما نمیتوانم...تو نیز این را

خـواهـانی ...زیـرا دیگر برایـت ارزشی نـدارد....می خواهـم دل

 را از تو باز ستانم تا دیگر حرفی و نشانی و مزاحمتی از من

 نباشد...می خواهـم باز ستانم تا شاید بـتـوانم به اینده بنگرم...

تاشایـد بـتـوانم دوباره ترسیمی برای ایـنـده خود داشته باشم...

انچه من از تـو میگویـم بد گویی نیست...بد گویی از که؟ از

ارزو و امید از دست رفته؟ به که؟ به عزیزانی که نه تنها تورا

 نمی شناسنـد که مرا نیز هـمیـنـطـور...فـقـط نامی ازمن مـیـدانـنـد

 و بـس....و نـوشـتـه هـایـم را می خوانـنـد... که اگر نیتم بـد گـویی

 از تـوبـود نامی حـد اقـل از تو بود....ایـنجا خـلوتگاهـیست بـرای

 من و تو...تا از تو برای تو گـویم و درد دل کـنـم......که اگـر غیر

 از این بود انان رانیز که از عـشقـمان اگاه بـودنـد برای خواندن

 نوشته هایم فرا میخواندم تا از فرجام ان نیز اگاه باشند.....حـال

انکه از وجود چنین خلوتگاهی فقط تو اگاهی و من و خدایی کـه

 ناظر بر اعمالمان است.

اینها همه بغضیست که روزگاریـست درخـود خـفـه ساخـتـه ام...

روزگاری از تو چنان برایش تعریف و تمجید کرده بودم که در نظر

 اونیز قـدیـسه ای جـلـوه مـیـنـمودی و کم کم شیـفـته دیـدنـت می شد

وقتی تو رفتی از سکوت به یک باره ام در باره تواو نیز متعجب

گـشت... سکـوت کـردم و کـلامی نـگــفــتـم....تیغ ایـن درد را بر خود

 نـشـانـدم.....زیـراشایـد باخـود انـدیــشـیــد احساس من پـوچ و واهی

 بوده و مـنـصرف شـده ام.این را بـجـان خریـدم..نـپـذیـرفـتـم که بـدانـد

 قـدیـسه سرزمیـن ارزوهـایـم هـمچـو پـری خوابها و رویا ها به یک

 بـاره ازچشمانم نا پدید گشته است....نـپـذیـرفـتـم ....تا مبادا نـظـرش

 و نگاهش در باره تو تغییر یابد....خواستم هـمچنان قـدیـسه ذهن او

چرا با خود می اندیشی که می خواهم تو را محکوم سازم؟ خدایمان

 فـقـط مـیـداند که حال با وجود سردی....با وجود جدایی چه احساسی

 نسبت به تو دارم.......ارزویم خوشبختی توست.....خوشبختی ان کس

 که ارزو می کردم پناهم باشد.......خوشبختی انکه میخواستم دشنه در

هـمچـو کودکـی که تا دیـروز در میـان احساسات پـاک کـودکـانه شـاد و

 مسرور بی غم روزگار سرگرم بازی کودکانه اش بوده.....در یک چشم

به هم زدن هـمه چـیـزبرایـش دگرگـون گشته است... خانه گرم خاطرات

 شیرین کودکانه اش ...پناه گاه ارامش و حـیـاتـش ویـران گـشته.....

عزیز تـرین و بـهـتـریـنش بـرای همیشه تنهایش گذاشته است...او دیروز

عزیز ترین و شاد ترین بود اما حال تنها ترین و غمگین ترین .....

خدایـمان شاهـد و اگاه از راز و نـیـاز تک تکمان است......شاکـرش بودم

 که همه چیز زندگی برایم داده بود و شکرایـنکه طـعـم و رنگـش را که

تو اینک راه خود را پـیـموده ای......به دشت سبز خوشبخـتی رسیـده و

 منزل گاهـت را نیز در ان در حال ساخـتـنی ....من اما تـنهایـم..... باقی

ویا یکی را هـمراه و هـم قـدم با خـود سازم .....با دنیایی از

 ارزوهای پاکـش هـمچـو ارزوهای با تو بودن من.....اما نتوانم فکر خود

بگذار برایت از روز هایی که داشته ایم بگویم 

بگذار بگویم هرچند حال شنیدن نداری

روزگار تلخی را پشت سر نهاده بودم...با گذشت ۲سال هنوز بار غمش

 از شانه ام نکاسته بود.تجربه و خاطره ای تلخ....حاظرم تمامی غمهای

برای تسلی روح و بازیابی ارامش دوباره از طبیعت سبز امان خواسته

سبزی دشت خاطرم را تسلی میداد.....ایستادگی درختانش صبوری را به من

افزوده بودم زیبا تر و خوش عطرتر یافتم....چشمانت در نظرم همچو شبنم روی گلها

 جلوه گر پاکی و خلوص بود.....

متانت و وقارت درختان سبز را در ذهنم تداعی میکرد.....

در پی فرصتی بودم تا با تو سخن بگویم.....

می خواستم از درد سینه ام بگویم تا بدانی دلشکسته ای هستم

که حال تمام امیدش به توست......اما بیم ان داشتم که گمان کنی

 از این راه قسد جلب ترحمت را دارم......

می خواستم با تو چند کلامی سخن بگویم ...اما بیم ان داشتم

 که گمان کنی این سخنو این دست که بسویت دراز می کنم از

 گستاخی ناشی از صمیمیت پاک توست نه دست نیاز.... 

اضطراب تمام وجودم را فرا گرفته بود و از سویی

 علاقه نسبت به تو قلبم را تسخیر کرده بود.

در نهایت با دلهره ای خاص بسویت گام نهادم....

فقط از خدا یاری می جستم تا یاریم دهد هر انچه

 در دل و نیت دارم  بتوانم  با تو بگویم......

اضطراب ان لحظه چنان تمام وجودم را فرا گرفته بود

که تمام سخنانم را به یاد ندارم اما فقط به یاد دارم

که برایت کفتم که خدایمان شاهد و گواه

 بر صداقتم در کلامم است......

تو به من خندیدی.......نمی دانم خنده ات برای چه بود....

از من خواستی فرصتی باشد تا بیشتر همدیگر بشناسیم...

.قبول کردم....اما در روز های اتی از تو بجز سردی و

 بی محلی چیزی ندیدم......گمان کردم سخنم و پیشنهادم

 خاطرت را ازرده است و تصور در گستاخیم داری....

.گمان نمی کردم که اگر حال هم نه در اینده ای نه

 چندان دور قبول خواهی کرد .....غمگین از این سردی

 و بی توجهی بودم .......تنها چیزی که تسلیم میداد این بود

 که در خلوت دل خدایم را شاهد بر صداقت در عمل و کلامم

 کنم و از او ارامش گیرماما این سردی تو اندکی از علاقه ام

 به تو نمی کاست.....مهر و علاقه ام به تو در دل

 روز به روز فزونی میافت و حسرت این که مرا نپذیرفتی...

می خواستم حال که مرا نپذیرفتی عشقت را در دل نهان کنم

 و با ان در خلوت دل همکلام و همراه شوم.....

شعور و باطن ژرفت تورا در چشمم کم کم ساربانی اشنا با دشت نمود که

میشد در این بیابان سرگردانی و تنهایی ازاوپناه جست وامان خواست....

احساس میکردم می شد از تو امان خواست و پا به پای تو گام برداشت

 بر دور ترین نقطه از افق زندگی خیره شد و به پیمودن این بیابان سرگردانی

 و رسیدن به دشت سبز زندگی امید وار بود و این حسرت دلم را بشتر می کرد.....

ای کاش می دانستم که عاقبت این ساربان امانم خواهد داد و وعده سرمنزل

 خوشبختی اما روزی چشم گشوده و خواهم دید ساربان که مرا تمام امید

 برای پیمودن این بیابان جان فرسا و رسیدن به دشت سبز زندگی بود

ه مرا در بیابان رها کرده و راه خود را در پیش گرفته است.....